Αρχειοθήκη ιστολογίου

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Το παράπονο του Αυγούστου

Και πάλι εσύ ο τιμώμενος μήνας, ο αγαπημένος όλων Αύγουστος.

Θα ήθελα πολύ να σε βλέπω κι εγώ μέσα από τα μάτια των υπολοίπων. Να σε προσμένω και να σε θαυμάζω με την ίδια ανυπομονησία. Να είσαι και για μένα το μικρό θαύμα του χρόνου.

Βλέπεις όμως εγώ σε αντιμετώπιζα πάντα ως απάτη, σε θεωρούσα από παιδί μια πλάνη, που ξεγελούσε τον καθένα με το κόκκινο ολόγιομο φεγγάρι της.



Φεγγάρι μονάχα μιας νύχτας, μα εμένα με τρόμαζε κι ακόμα με φοβίζει τόσο πολύ αυτό το κόκκινο. Μοιάζει θαρρώ με ανοιχτή πληγή στον καλοκαιρινό ουρανό. Σαν να κραυγάζει ο ίδιος ο Θεός κι όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους, έτσι και με το κόκκινο φεγγάρι, το κοιτούν όλοι με θαυμασμό διότι διαφέρει.

Κανένας όμως δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει, γιατί φαίνεται ματωμένο.

Με πονά το φεγγάρι σου Αύγουστε, δεν μπορώ να το υπομείνω. Δεν αντέχω να το κοιτώ, μοιάζει ανάμεσα σε τόσα αστέρια που λάμπουν γύρω του, σε τόσα ανθρώπινα μάτια που το κοιτούν μαγεμένα, αυτό να ασφυκτιά.

Υπέφεραν άραγε όλοι εκείνοι οι ζωγράφοι που αντέγραψαν την πλανεύτρα ομορφιά του;
Άντεξαν οι χορδές των κιθαρών που γρατζουνίστηκαν κάτω από φεγγαρόφωτο;
Πόσοι ποιητές ξόδεψαν τους στίχους τους για να τους αφιερώσουν σε αυτό;
Πόσες φωνές τραγούδησαν με λυγμό την μοναξιά τους για 'κεινο;
Πόσα δάκρυα κύλησαν από τα μάτια των ονειροπόλων συγγραφέων, που έπλασαν ιστορίες κάτω από το πορφυρό φως του;

Τι μένει τελικά από 'σενα Αύγουστε;

Ίσως πίκρα μονάχα, όνειρα απραγματοποίητα και θλίψη.


Και το δικό μου παράπονο, που δεν  έμαθες ποτέ.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Δίχως μάτια

Τ' αγαπούσα τα μάτια της, ήταν γεμάτα ζωή. Χαμογελούσαν περισσότερο από τα χείλη της, δεν είχα ξαναδεί όμοια τους, μήτε και πιστεύω πως θα βρω άλλα ίδια. 

Είχαν το χάρισμα να με κάνουν κι εμένα να γελώ, ό,τι κι αν αντιμετώπιζα καθώς την κοιτούσα ομόρφαινε, άλλαζε όλος ο κόσμος, γίνονταν δικός της, γίνονταν μοναδικός.

Έχω καιρό να δω αυτά τα μάτια. Το πρόσωπό της. Εκείνη.




Σαν να έσβησαν, σαν να θέλησαν να χαθούν από τον κόσμο.
Σαν να απελπίστηκαν από τον Θεό που πίστευαν.
Σαν να πέθανε το χαμόγελο που τα χαρακτήριζε.

Κι έγινε ο κόσμος φτωχότερος, δίχως να ξέρω το γιατί.

Ίσως να προσπάθησαν να μου εξηγήσουν το ότι πονούν, ίσως να έδειχναν τόσο ευτυχισμένα γιατί θα τρόμαζε κανείς αν έβλεπε τον πόνο τους.

Ίσως γέμισαν δάκρυα τα μάτια της και φοβάται να διαλύσει την εικόνα μου γι' αυτά.

Ίσως πάλι να με αγάπησαν πολύ, ίσως να με λάτρεψαν με τόση δύναμη που κρύφτηκαν για να μη τα δω πληγωμένα.

Κι έτσι ταξίδεψαν αυτά τα μάτια.
Κι έτσι χάθηκε το φως.

Κι έτσι έμεινε ο κόσμος δίχως μάτια.

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Τα γαρύφαλλα πέθαναν

Έτσι σκόρπισε το χρώμα της η νύχτα απόψε, σαν νύφη θλιμμένη με πέπλο μαύρο που τυλίχτηκε γύρω του.

Κι άφησα και τα γαρύφαλλα από τα χέρια μου, τ' άφησα επιτέλους ελεύθερα, αφού δεν μπορούσα να τα κάνω ν' ανθίσουν πλάι σ' εμένα.

Τ' ακούμπησα στην καρδιά μου, χάρισα σ' αυτά τους χτύπους της και μύρισα ακόμα μια φορά τ' άρωμα τους.


Το άρωμα που δεν θα λησμονήσω ποτέ.

Είναι όμορφες οι αναμνήσεις θαρρούσες. Μα πάντα διαφωνούσα μαζί σου. Πως μπορεί όμορφο να είναι κάτι που σε πονά; Πως μπορώ ν' αγαπώ ό,τι με κομματιάζει;


Όχι, δεν είμαι δειλή. Μα ούτε κι ατσάλινη. 

Κι αν κομμάτι του εαυτού μου πια θεωρούνται, εγώ τις αρνούμαι. Δεν τις θέλω. Δεν τις χρειάζομαι και δεν θα επιτρέψω στα γαρύφαλλα μου να γίνουν ανάμνηση. Στου μυαλού μου τον κόσμο δεν θα δεχθώ να ζήσουν. 

Εγώ τ' αγάπησα μονάχα με την καρδιά μου κι εκεί θα είναι πάντα ζωντανά, θα μοιάζουν με ζωγραφιές, θα φέρνω την εικόνα τους στα μάτια μου όποτε θέλω. 

Δεν θα τα θυμάμαι, διότι δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. 

Σε αυτά  τα γαρύφαλλα που παραπονέθηκες πως δεν είχες κοντά σου, αυτά που αγάπησα, αυτά που ξεψύχησαν αλλά σου έδωσαν την καρδιά τους να ζει μέσα σου, δεν θα επιτρέψω ποτέ να γίνουν αναμνήσεις.

Αυτά τα γαρύφαλλα που ζήτησες, πέθαναν στα χέρια μου για να σε βρουν και να ζήσουν μαζί σου.

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα...Μεγανήσι



"Στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί..." Άφησα το βιβλίο μου για λίγο και το βλέμμα μου περιπλανήθηκε στην ομορφιά του νησιού.

-Μεγανήσι! Αναφώνησα κι ύστερα χαμήλωσα τα μάτια μου στην άσφαλτο.
Αυτός είναι ο παράδεισος.

Ο δικός μου μικρός παράδεισος, που αν και το καλοκαίρι απέχει μια ανάσα ακόμα, εδώ η μαγεία του έχει ήδη αρχίσει να φανερώνεται.






Φυσά τ' αγέρι και δροσίζει τον τόπο καθώς μαζί του κουβαλά την μεθυστική μυρωδιά της θάλασσας. 

Και αναρωτιέμαι τι κάνω ακόμα εδώ;

Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και κατηφόρισα στην αγαπημένη μου θάλασσα. Κάθισα οκλαδόν στην άμμο και πήρα λίγη στη χούφτα του χεριού μου. Την κράτησα τόσο σφιχτά, σαν να 'ταν το πολυτιμότερο πράγμα που κράτησα ποτέ.

Χαμογέλασα και πήρα βαθιά εισπνοή, μια εισπνοή γεμάτη όνειρα κι αναμνήσεις, γεμάτη καλοκαίρια και φεγγάρια, γεμάτη αγάπη κι έρωτα κι έπειτα ήρθε η εκπνοή μέσα στη φαντασία και στην ελπίδα, μέσα στη λησμονιά και στο παράπονο, μέσα σε μένα και στο Μεγανήσι.

Ναι, με αυτό μπορώ να παρομοιάσω πλήρως το νησί μου, με την ανάσα μου και μόνο.

Κοιτώ και χάνομαι στα αγαπημένα μου χρώματα, το πορτοκαλί κάνει τρελούς συνδυασμούς με το κίτρινο, γλυκά παιχνίδια με το κόκκινο και σε παρασύρει στο να ξεχάσεις για λίγο το μπλε του κόσμου.

Τα κύματα βρέχουν τα πόδια μου στην ακροθαλασσιά και μέσα στη μαγεία αυτή ένιωσα πως όλα τ' άστρα που μόλις είχαν αρχίσει να αχνοφαίνονται στον ουρανό έλαμπαν μόνο για μένα. Κρατούσα όλο τον κόσμο στα χέρια μου, τον είχα φυλακίσει στα μάτια μου, ζούσε και ζούσα εκεί.

Δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω τον λόγο και τον τρόπο που μεταμόρφωνα πάντα τον ήλιο σε σελήνη κάθε φορά που βρισκόμουν στο νησί μου. Ούτε κατανόησα ποτέ πως είναι δυνατόν ακόμα κι ο ουρανός να διαφέρει εδώ. 

Στο Μεγανήσι πάντα ο κόσμος έμοιαζε με ζωγραφιές παιδιών, με όνειρα γραμμένα σε ένα φύλλο χαρτί τόσο αρμονικά μεταξύ τους, που πάντα θα έβρισκες λευκό μέσα στα σκοτάδια αρκεί να κοιτάξεις τη θάλασσα, θα ανακάλυπτες την αλήθεια μέσα στο ψέμα αν ύψωνες τα μάτια στον ουρανό κι αν όλο το νησί εξερευνούσε το βλέμμα σου, θα έβλεπες τη ζωή.

"Στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα...Μεγανήσι" Μονολόγησα κι άφησα την άμμο να γλιστρήσει από το χέρι μου.