Αρχειοθήκη ιστολογίου

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Σιωπή

Σιωπή, σταμάτα πια να απαιτείς να χαμογελώ. Για ποια Ανάσταση μου ζητάς να μιλώ; Όταν η ψυχή μου καιρό τώρα νεκρή αρνείται τη ζωή μακριά σου.

Κατάλαβε επιτέλους πως το μόνιμο χαμόγελό μου, είναι τα χιλιάδες δάκρυα που ποτέ δεν σου επέτρεψα να δεις. Πως κάθε μου σιωπή είναι το πιο ηχηρό μου παράπονο.

Μάθε πως ο δικός μου ο γολγοθάς δεν έχει γνωρίσει τέλος, πως σε κάθε μου βήμα ουρλιάζει η καρδιά μου και σε ζητά. Βαραίνει μέσα μου και ο κάθε της χτύπος γίνεται ανυπόφορος.

Και τόσα χάδια, τόσα χέρια, τόσες αγκαλιές γύρω μου που πια δεν μ' αγγίζουν, με πνίγουν και καθώς κλείνω τα μάτια μου εύχομαι να μην ανοίξουν ξανά.

Τα λόγια τόσο των υπολοίπων όσο και τα δικά μου μοιάζουν άδεια, κενά κι αν τα χείλη μου έχουν ανάγκη να μείνουν σιωπηλά κανείς δεν το κατανοεί.

Μη με ρωτάς γιατί, κουράζονται οι λέξεις μου, χάνουν το νόημα τους όταν τις ακούν άλλοι πέρα από σένα.

Γι' αυτό σταμάτα να μου μιλάς για Ανάσταση, τα δικά μου καρφιά, το δικό μου αίμα κι ο δικός μου πόνος, ματώνουν ακόμα τη ζωή μου.











Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Να γίνω θάλασσα...

Όσα γυαλιά κι αν σκίσουν την σάρκα μου απόψε δεν θα με πονέσουν, δεν θα υποφέρω, δεν θα πω καν πως πονώ.

Όχι δεν είμαι από ατσάλι, μήτε και το σώμα μου τόσο δυνατό, μα αφού τα μάτια σου πήρες μακριά μου, κανένας άλλος πόνος δεν με ακουμπά.

Παίρνω μια ανάσα κι ύστερα άλλη μία, πιο βαθιά κι η επόμενη ακόμα βαθύτερη. Τα βήματά μου ως συνήθως είναι πιο γρήγορα από αυτά των περαστικών κι όσο η διαδρομή που αφήνω πίσω μου μεγαλώνει, τόσο πιο πολύ βιάζομαι και καθώς προσπαθεί άνθρωπος να με προφτάσει, εγώ περπατώ γρηγορότερα.



Ως που το περπάτημα γίνεται τρέξιμο, τρέχω σαν παιδί που θέλει να ξεφύγει από τις φωνές της μάνας που θα το μαλώσει για την αταξία του, σαν ζώο αθώο που το κυνηγούν, τρέχω μα ξέρω καλά πως από τον θάνατο δεν θα ξεφύγω, ούτε εγώ, ούτε και κανένας άλλος.

Την θάλασσα αυτή που περπατώ τα απογεύματα, θα ‘θελα στα δύο να χωρίσω, να την κάνω στεριά, να πατώ επάνω και στην άλλη άκρη της να με περιμένει η αγκαλιά σου. Να κάνω τον κόσμο τόσο μικρό που να μην του αφήσω περιθώρια να μας κρατά χώρια. Να πλάσω ένα αστέρι και να του δώσω τ’ όνομα σου, το πιο όμορφο όνομα στον κόσμο κι ύστερα κάθε φορά που θα το κρατάς, να θυμάσαι το πόσο σ’αγαπάω.

Πάντα μισούσα τη θάλασσα, έλεγα πως χωρίζει ό,τι στον κόσμο αγαπιέται κι είχα στον νου μου εμάς. Μα πόσο ανόητη ήμουν; Θεωρούσα αυτή την απόσταση αξεπέραστη και ξέχασα την απόσταση του ουρανού από τη γη.

Λίγοι μήνες ακόμα λοιπόν, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού και μάλιστα περισσεύουν τρία. Δεν τον φοβάμαι τον θάνατο, ακόμα κι αν αποφάσισε νωρίς να με κάνει συνταξιδιώτη του, μα έμαθα ν’ αγαπώ την θάλασσα και δεν προλαβαίνω όπως επιθυμώ να την απολαύσω.

Και τώρα που τα μάτια μου για πάντα θα σβήσουν, τώρα που το βαρύ χώμα θα σκεπάσει το ξεψυχισμένο μου κορμί, τώρα που θα φτάσω πιο κοντά στον Κύριο, εύχομαι να γίνω θάλασσα.

Μα το Θεό, τι ευχή; Απορώ κι εγώ η ίδια με τον εαυτό μου, αλλά τόσο πολύ σ’ αγάπησα που ξέχασα πως είναι το μίσος. Τόσο πολύ σε λάτρεψα που θα ‘θελα στιγμή να μη χάσω από τη ζωή σου.

Πως τόλμησα να το κάνω; Πως άντεξα να γνωρίζω πως θα σε πληγώσω; Πως μπόρεσα να σε ερωτευτώ και τώρα πως να χαθώ από τη ζωή σου;

Να ‘ξερα μονάχα πως τον θάνατο να τρομάξω για να μη σε πονέσω, τι λόγια να του πω για να τον συγκινήσω και να μ’ αφήσει να μείνω πλάι σου; Άραγε να βλέπει το χαμόγελό σου; Κι αν ναι, αχ, πως αντέχει να το κάνει δάκρυ;

Κλείνω τα μάτια και υψώνω τα χέρια στο Θεό που σε λίγο θα με πάρει κοντά του. Πλέκω τ’ όνομα σου με μεταξωτή κλωστή στα χείλη μου και σε κάνω ευχή.

“Σ’ αγαπώ και συγνώμη που το νιώθω” φωνάζω.
“Και θα σ’ αγαπώ σε κάθε μου ζωή, σε ό,τι κι αν υπάρχει μετά από εδώ, σε κάθε μου μορφή. Θα γίνω θάλασσα και θα ‘μαι πάντα η αγκαλιά σου”.

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Έρωτας θέλω να 'μαι


- Θέλω να παρατηρήσω κάθε λεπτομέρεια πάνω σου, να σε κοιτάξω για πρώτη φορά σαν να 'ναι η τελευταία. Αυτό θέλω μονάχα, να μ' αφήσεις να χαθώ στα μάτια σου.

- Μη μου μιλάς για το τέλος, δείξε μου την αρχή, μάθε με να τολμώ. Μη μου λες πως πολλά σου ζητώ, τίποτα καθώς αγαπάς δεν φαντάζει ακατόρθωτο.
Σταμάτα να μου μιλάς για αριθμούς και κλείσε με στην αγκαλιά σου τώρα και κάνε αυτή τη στιγμή να διαρκέσει για πάντα.




-Μου ζητάς πράγματα που γνωρίζεις πως δεν γίνονται, κάνεις σαν παιδί που θέλει όλο τον κόσμο ν' αποκτήσει.

- Μ' αγαπάς;

- Δεν το ξέρεις;

- Δυο λέξεις μόνο θέλω ν' ακούσω και να τις διαβάσω στα μάτια σου.

- Σ' αγαπάω, σ' αγαπάω με έναν τρόπο μοναδικό. Σ' αγαπάω και γι' αυτό πολλές φορές γίνομαι σκληρός, γιατί θέλω μια ζωή μαζί σου, πλάι σου. Θέλω τις μέρες και τα βράδια μας. Θέλω όσα παιδεύουν το μυαλό μου τις νύχτες που μόνος περνώ, να τα ζήσω μαζί σου.

- Θα ' ρθω, θα 'ρθω αγάπη μου κι η ζωή μας, σου υπόσχομαι ποτέ ξανά δεν θα 'ναι άδεια. Εύχομαι να μπορούσα κάθε πόνο να τον πάρω από μέσα σου κι ας υποφέρω εγώ και για τους δυο μας.

- Μου είναι δύσκολο για το αύριο να ζω.

- Εμένα μου είναι πιο δύσκολο να ζω χωρίς εσένα.

- Φαντάζει πολύς ο χρόνος που πρέπει ν' αναμένουμε.

-  Είναι όμως περισσότερα όσα μαζί θα ζήσουμε.

- Σ' αγαπάω, μα δεν μπορώ. 

- Δεν θες και τέτοια σ' αγαπάω με κομματιάζουν δεν μπορώ να τ' ακούω.

- Τι μου λες;

- Αυτό που ακούς, πόση δύναμη χρειάζεται για ν' αρνηθείς μια αγάπη; Θα σου απαντήσω εγώ, καθόλου. Πως μου λες λοιπόν πως μ' αγαπάς αν για μένα αρνείσαι να επιμένεις; Ήταν το δεν μπορώ σου, πιο δυνατό από κάθε σ' αγαπάω.

- Συγνώμη αγάπη μου, συγνώμη που σε πονώ. Πόσο θα 'θελα να γινόσουν θάλασσα, να μαι κι εγώ καράβι, κάθε βράδυ στα κύματα σου ν' αρμενίζω.

- Δεν θέλω να γίνω θάλασσα. Έρωτας για σένα θέλω να 'μαι.

- Υποσχέσου πως θα 'ρθεις και θα γίνεις το καλοκαίρι μου.

- Ορκίζομαι να 'ρθω και να γίνω ο κόσμος σου.

- Πες μου καλή μου πως μαζί θα ζούμε.

- Ορκίζομαι να μη γνωρίσει τέλος η αγάπη μας.

- Κλείσε τώρα τα μάτια σου και πες πως για πάντα θα μ' αγαπάς.

- Κλείνω τα μάτια μου κι ορκίζομαι ακόμα κι όταν για πάντα θα κλείσουν, ακόμα και τότε να σ' αγαπάω.  

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Ζωή μου

Παίρνω ανάσα βαθιά και φυλακίζω μέσα μου όσο περισσότερο αέρα μπορώ. Μοιάζει τόσο ήρεμη η θάλασσα σήμερα, κι έτσι όπως ο κόκκινος ήλιος καθρεφτίζεται στα νερά της, κάνει την εικόνα στα μάτια μου να μοιάζει με ζωγραφιά.

Ένας ολόλευκος γλάρος πετάει πάνω από το μαγικό αυτό θέαμα, έχει ανοίξει διάπλατα τα φτερά του και φαίνεται να απολαμβάνει κάθε στιγμή. Πάντοτε αγαπούσα τους γλάρους, ίσως γιατί από παιδί τους παρομοίαζα με την ελευθερία. 

Περπατώ και προσπαθώ να ακολουθήσω με τα βήματα μου το πέταγμα του. 
Ύστερα εκείνος ακουμπά σ’ έναν βράχο, στέκεται ακίνητος, σαν να θέλει να απολαύσει τον κόσμο κι αυτός για λίγο από χαμηλά, όπως εγώ τον ζηλεύω που το κάνει από τόσο ψηλά. Σαν να συλλογιέται κι εκείνος. Σαν να προσεύχεται. Σαν κάτι να προσπαθεί  να πει με δικές του λέξεις.

Ανοίγω κι εγώ τα χέρια μου και τα υψώνω στο Θεό.




Έπειτα τα κατεβάζω στην κοιλιά μου και προσπαθώ να σε νιώσω. Δένω τα χέρια γύρω από την μέση μου και σε κρατώ σφιχτά σαν να σ’ έχω ήδη στην αγκαλιά μου.

Χαμογελώ για να με αφουγκραστείς κι ονειρεύομαι πως σε κοιτώ στα μάτια. 

Προσπαθώ ν’ ακούσω την φωνή σου να με φωνάζει μαμά. Προσπαθώ να φανταστώ το χέρι σου να κρατά το δικό μου και την στιγμή εκείνη να ανακαλύπτω αυτό που αποκαλούν παράδεισο.

Πλάθω εικόνες με εμένα κι εσένα.

Πόσο εύχομαι να μπορούσα να μαζέψω κάθε ευτυχία και να την κάνω χαμόγελο στα χείλη σου, να λάμπει πάντα το πρόσωπο σου από χαρά.

Να φυλακίσω κάθε πόνο μέσα στην καρδιά μου, για να μην γνωρίσεις κανέναν εσύ.
Να φτιάξω όλο τον πλανήτη από την αρχή, να εξαφανίσω την διχόνοια, την απάτη και να ‘ναι ο δρόμος της ζωής σου γεμάτος μαλακά σύννεφα να πατάς επάνω.

Πόσο ζητώ να μυρίσω το άρωμα σου, να νιώσω την μόνη αγκαλιά που θα με κάνει να γεννιέμαι ξανά από την αρχή κάθε φορά που θα με κρατάς.

Να ονειρευτώ θέλω μέσα από τα όνειρα σου, να γίνω ο άγγελος που θα σε φυλά σε κάθε δυσκολία και θα περπατά πάντα πλάι σου, σε όποιο βήμα κι αν αποφασίσεις να κάνεις.

Θέλω να σε κοιμίσω στα χέρια μου, να ξυπνήσω και το πρώτο πράγμα που θα αντικρίσω να είσαι εσύ.

Θέλω να σου πω όσα παραμύθια ξέρω και να μου δείξεις εσύ εκείνο που θα ζήσουμε μαζί. Εκείνο που όσα εμπόδια κι αν βρεθούν στον δρόμο μας θα τα ξεπερνάμε κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου.

-Πόση ευτυχία μπορεί να χωρέσει σε μια στιγμούλα, σε μία μόνο φράση...” Θα γίνεις μαμά”, τρεις μονάχα λέξεις που μπορούν ν’ αλλάξουν την ζωή σου, να την κάνουν να μοιάζει με ουράνιο τόξο, να την φωτίσουν με χρώματα μοναδικά.

Ό,τι κι αν έπλασες Θεέ μου, αυτό το πλάσμα που μεγαλώνει μέσα μου, δεν το συγκρίνω με τίποτα, όσο κι αν φωτίζουν την νύχτα τα αστέρια, όσο κι αν το φεγγάρι ομορφαίνει τον ουρανό, όσο κι αν η θάλασσα στολίζει τον κόσμο, όσο κι αν ο ήλιος ζεσταίνει τις καρδιές μας, για μένα το παιδί που σε λίγο καιρό θα κρατήσω στα χέρια μου, η καρδιά μου που θα αποκτήσει πρόσωπο, το μωρό μου, θα είναι το δώρο μου, ο λόγος της ύπαρξης μου στη γη, η ζωή μου...

- Αντίο γλάρε μου, όταν θα ανέβεις πάλι εκεί ψηλά, να πεις στο Θεό ευχαριστώ, το πιο μεγάλο ευχαριστώ, το πιο αληθινό απ' όλα.